Układ polsko-czechosłowacki
Układ polsko – czechosłowacki podpisano 19 stycznia 1942 r., natomiast 23 stycznia 1942 r. oficjalnie ogłoszono raport składający się spośród 14 punktów[38][39].
Punkt pierwszy przedstawiał tęsknota obu rządów, aby poszerzyć konfederację o kraje związane spośród żywotnymi interesami polski i Czechosłowacji. Celem konfederacji było „zapewnienie wspólnej polityki w dziedzinie spraw zagranicznych, obrony, spraw socjalnych, transportu, poczty i telegrafu”.
Punkty od momentu czwartego do dziewiątego zapowiadały prowadzenie skoordynowanej polityki w dziedzinie handlu zagranicznego i stawek celnych, projektowano unię celną, uzgodniona została strategia walutowa, finansowa, wspólne planowanie rozwoju i administracji transportów: kolejowego, drogowego, wodnego i lotniczego. swoją drogą miała nastąpić uzgodnienie polityki socjalnej, oświatowej i kulturalnej.
Punkt dziesiąty i jedenasty stanowiła o liberalizacji swobód obywatelskich dot. spraw pobytu, zamieszkania, swobodnego poruszania się bezwizowego. tytuł uznać dalej: dyplomy oraz wyroki sądowe – tylko kwestie narodowe miały zostać w gestii państw tworzących konfederację.
Punkt dwunasty nawiązywał do konstytucji poszczególnych państw, które miały dawać możliwość „wolność sumienia, wolność osobistą, wolność uczenia się, wolność słowa, wolność stowarzyszeń”, swoją drogą równość obywateli przedtem prawem, wolny wjazd do wykonywania funkcji państwowych, swoboda sądów przywództwo ustawodawcza wybrana w wolnych wyborach miała wprowadzać w życie kontrolę ponad rządem federalnym. stanowisko ewidencyjna trzynasty zaznaczał nieodzowność powołania organów federalnych konfederacji i stanowisko ewidencyjna czternasty – o jak jeden mąż ponoszonych kosztach utrzymania konfederacji[40].
24 lutego 1942 r. Wł. Sikorski otwierając i sesję II rady Narodowej – odczytał deklarację rządową. spośród jego fragmentów wynika, że „Ustrój państwa przylegać będzie na zasadach demokratycznych(…). Musi odnajdować się ustanowiona silna przywództwo wykonawcza, mająca prawdopodobieństwo uchronienia państwa od momentu wszelkich wrogich zamierzeń, pochodzących w ów sposób spośród zewnątrz jak i spośród w środku (…) oraz wyjąć ludności duży współpraca w prowadzeniu spraw państwa przez samorządy terytorialne, gospodarcze i zawodowe”[41].