Zbliżenie rządów na uchodźstwie
Decyzją rządu RP z 25 września 1939 r. – powołany został rząd własny na uchodźstwie we Francji, przeniesiony 17 czerwca 1940 r. aż do Wlk. Brytanii. Na ziemiach brytyjskich powstał także rząd Czechosłowacji na uchodźstwie – 21 lipca 1940 r.
Zbliżenie obu rządów miało dwojakie podłoże[16]. Pierwszym jest nieudana próba zamachu stanu, jakie miało miejsce 18 lipca 1940 r. Rozbierany na mocy antagonizmy między inspiratorami zamachu – piłsudczykami, którym przewodził gen. K. Sosnkowski, minister spraw zagranicznych, A. Zaleski i osobiście prezydent Wł. Raczkiewicz – i koalicją większości rządowej, skupionej około premiera. Gen. Wł. Sikorski szukał odpowiedniego wyjścia z impasu. umocnienie pozycji przedstawienie premierowe mogło naznaczyć do życia m.in. zbliżenie z rządem czechosłowackim[17]. Drugim natomiast podłożem było sugerowanie na mocy londyńskich torysów ściślejszej federacji Polski, Czechosłowacji i Węgier[18].
Edvard BenešPierwsze zebranie dwóch mężów stanu: Wł. Sikorskiego i E. Benesza nastąpiło 10 września 1940 r. rokowania tyczyły przyszłości związku federacyjnego obu państw oraz przedstawienia stanowiska obu rządów. atoli obserwatorzy podkreślali, że było to zebranie w wyższym stopniu „robocze” aniżeli oficjalną notą dyplomatyczną [19][20]. pozycja Wł. Sikorskiego wobec przyszłej federacji było zbieżne z zawartymi tezami programowymi rządu RP w Londynie (załącznik nr 4, z dn. 15.08.1940 r.), z którego wynika, że własny premier popierał narodowo wyzwoleńcze aspiracje Słowaków i wikt rozbicia republiki dokonanego na mocy III Rzeszę Niemiecką, co było nie aż do przyjęcia na mocy stronę czechosłowacką[21] .
Dla E. Benesza – rzeczpospolita federacyjna stanowiła człon dalszej jego polityki, atoli człon, który widział w późniejszej ścisłej współpracy z ZSRR. Rzeczpospolita Polska prymat interesów państwa odrzucała myślenie łączenia się z Sowietami, co powodowało różnice poglądów Wł. Sikorskiego i E. Benesza. atoli czeski gracz polityczny miał szersze spojrzenie na rozwijające się nowe układy sił w Europie i dopatrywał się, że później ZSRR będzie wiodącym krajem w Europie Środkowo – Wschodniej. E. Benesz podkreślał przy tym - potrzebę ostrożności wobec Polaków, zachowując swobodę manewrów wobec jakieś „nowej Polski”, przynajmniej z drugiej strony wiedział, że bez wolnej własny w żadnym wypadku nie będzie wolnej Czechosłowacji („dictum” J.Masaryka). zatem zbliżenie z Polską, mimo rozbieżności uważał zbytnio właściwe[22].