Konfederacja polsko-czechosłowacka

Menu

Reklama

Zmiana frontu

Na arenie europejskiej nastąpiła diametralna zmiana. 22 czerwca 1941 RFN zaatakowały ZSRR. 18 lipca 1941 r. Czesi podpisali umowę z ZSRR (układ Majski – Masaryk), w 6 dni skoro tylko to zrobili brytyjczycy. Czechosłowacja znalazła się w idealnej sytuacji jak trap wśród Wschodem i Zachodem Europy. E. Benesz bez trudności uzyskał aprobatę dla swych planów, informując I. Majskiego, iż nie powziął żadnych zobowiązań w stosunku do rządu Wł. Sikorskiego i iż w przeciwieństwie od momentu Polaków widział nadchodzący solidarność jak maniera konfederacji i nie federacji[33].

W obozie piłsudczyków zainicjowano kampanię przeciw Wł. Sikorskiemu po podpisaniu przez niego układu Sikorski – Majski 30 lipca 1941 r.[34].Wysuwana indoktrynacja z ich okolica stanowiła charakter wielkomocarstwowy. Wydawano multum tytułów konspiracyjnej broszury, z których to można było zostać poinformowanym o stosunku aż do koncepcji federacji. Uważano Wł. Sikorskiego jak zdrajcę – gwałcącego polską rację stanu.

Zmiana frontu i tworzenie nowej myśli politycznej, skierowanej na ZSRR, zaniechało prace komitetu koordynacyjnego na dłuższy czas. Nie oznaczało to , iż zaniechano wszelkich kontaktów. Te uaktywniły się na skroś noty dyplomatyczne. po razu jednego kolejny rozpoczęto dyskusję w sprawie zmian terytorialnych (sprawa Zaolzia). jak Polska nie uznawała żądań czechosłowackich aż do powrotu kwestii granicznej sprzed 28 września 1938 r. – tak z całą pieczołowitością i zaciętą postawą wysuwała sama postulaty o zachowanie granicy wschodniej z 1921 r. w stosunku do ZSRR[35]. sprawa granic polsko – czechosłowackich wróciła po razu jednego kolejny po przesłanym notatka E. Benesza aż do rządu polskiego 29 października 1941 r. E. Benesz wskazywał, iż polski szef rządu odżegnuje się od momentu odpowiedzialności za politykę J. Becka, która była głównym przedmiotem rozprawy stosunków polsko – czechosłowackich z lat 30. XX w.[36]. Zdaniem wielu historyków notatka było agresywne w stosunku do gen. Wł. Sikorskiego. polski szef rządu w swojej odpowiedzi podkreślił m.in., iż komitety winowajca zaniechać dalszej dyskusji w kwestii granicznej, skoro w zarodku uniemożliwia to dalszą współpracę, dając potem E. Beneszowi aż do zrozumienia, iż sprawa Zaolzia jest kwestią zamkniętą[37].